10.05.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
De klas van mijn oudste is een week op kamp naar de eifel. Leuk zou je zeggen, maar voor de achterblijvende ouders is het moeilijk. Elke ochtend op het schoolplein staan ze er wat verloren bij. Sommige zoeken elkaar op om een praatje te maken en anderen dumpen hun jongste kinderen om meteen weer te vertrekken. Loslaten is moeilijk en de meeste ouders zouden maar wat graag even hun zoon of dochter bellen. Al was het alleen maar om even hun stem te horen…
Hele gezinnen functioneren niet omdat een zoon of dochter een week weg is. Raar, maar toch is het zo. Jongere broertjes en zusjes vervelen zich, hebben niemand om mee te spelen en missen zelfs de ruzies! Tijdens het avondeten merk je het ook, er blijft veel eten staan. Wat eten die zesde klassers eigenlijk veel! Maar ook de discussies blijven uit…
En zelfs de huisdieren lijken van slag. Honden die verdrietig bij de deur blijven wachten op hun baasje. Katten die niet weten waar ze moeten slapen en hier is het zelfs zo dat de dwergpapagaaien meer aandacht vragen dan normaal.
Maar goed dat de zesde klas dit niet meekrijgt, of ze tijd hebben voor heimwee? Dat is de vraag… Ik ga er van uit dat ze zich prima vermaken op kamp. En wij? Wij redden het nog wel een dagje, maar zullen blij zijn als onze kinderen morgen weer thuis zijn!
09.05.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Vandaag is het zover, mijn vader viert zijn zeventigste verjaardag. En hoewel ik er niet bij kan zijn denk ik toch aan hem. Zeventig, vroeger leek dat zo oud. Zeker toen mijn opa die leeftijd bereikte…Maar lijkt het nu zo of is het werkelijkheid dat de huidige generatie ouderen veel fitter lijkt, veel meer met beide benen in de maatschappij staat, veel bewuster leeft? Ik vraag het me af..
Vanmorgen toch maar even mijn vader gebeld om hem te feliciteren. En vanavond zegt mijn dochter ineens dat ze gaat bellen. Ze heeft nog nooit zelfstandig naar opa gebeld maar vandaag moet het. Want opa is jarig en dus moet ze hem feliciteren.
Ik kan me niet herinneren dat ik dat vroeger ook deed, de telefoon pakken om contact te zoeken met mijn opa of oma. Want wat had ik nou met ze te bespreken? Vroeger mocht je als kind niet bij ze zitten, moest je aan de kindertafel plaats nemen. De afstand grootouders en kleinkinderen was toen veel groter.
Misschien is dat het wel, we zijn de afstanden tussen generaties gaan inkorten en dus krijg je grootouders die met hun kleinkinderen communiceren en zo precies weten wat er in de maatschappij speelt. Het houd ze in ieder geval bij de tijd. Ze doen ook veel meer met hun kleinkinderen dan mijn grootouders ooit gedaan hebben en dat houd ze natuurlijk fit. Geen wonder dus dat leeftijden er niet meer toe doen…
08.05.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Net voor de meivakantie kreeg de klas van mijn dochter het slechte nieuws dat een van de twee juffen weg zou gaan en aangezien ik klassenouder ben van haar klas mocht ik de telefoontjes afhandelen. De school was echter vergeten mij in te lichten voordat de kinderen de brief mee naar huis kregen en dus kwam het voor dat een andere ouder mij boos belde en ik van niets wist. De kinderen waren ontroostbaar, na 4 jaar waren ze behoorlijk gehecht aan hun juf. Ik had dit al eens eerder meegemaakt met mijn oudste dochter en zag er ook wel de voordelen van in, een nieuwe juf… Vers bloed in de klas kan nooit kwaad. Maar omdat het niet bij boze telefoontjes bleef en er ook boze e-mails naar de school verstuurd werden zou de vertrekkende juf uitleg komen geven op de ouderavond de eerste schooldag na de meivakantie.
Ook deze ouderavond was ietwat ongelukkig gekozen. Het hoofd van de school is met de zesde klas op kamp en de nieuwe juf kon niet aanwezig zijn. Waardoor de andere juf de eerste helft van de ouderavond er alleen voor stond. Zij mocht het standpunt van de school verdedigen tegen de massale opkomst van boze ouders. Deze juf staat inmiddels al bijna 4 jaar voor deze klas en kent de kinderen inmiddels door en door. Ze is de afgelopen 4 jaar enorm gegroeid en verdiende het niet om zo aangevallen te worden door ouders die twijfelen aan haar capaciteiten. Net op het juiste moment kwam de vertrekkende juf binnen en ook zij kreeg de boze ouders over zich heen. De ouderavond liep enorm uit en eigenlijk is het maar goed dat de nieuwe juf er niet was, geen leuke start als ouders die je niet kennen meteen zeggen dat je niet goed genoeg bent voor hun kind. Wat een vertrouwen straal je dan uit als ouder en dat terwijl het juist een school is die ontzettend veel aandacht besteed aan het belang van het kind in plaats van de school…
07.05.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Al het hele jaar leven ze er naar toe, het eindkamp. De zesde klassers hebben er alles aan gedaan om het geld voor dit kamp bij elkaar te verdienen en vanmorgen was het zover. De dag dat de zesde klas op kamp gaat naar de eifel. De meeste kinderen hadden slecht geslapen vanwege de spanning en wilden maar wat graag meteen vertrekken. Wekenlang is er naar dit moment toegeleefd en ook mijn oudste dochter staat stijf van de spanning. Ze heeft zin in het kamp, maar ziet heel erg op tegen de lange autorit. Alle autoritjes langer dan tien minuten zorgen voor stress bij haar, wagenziekte en misselijkheid tot overgeven toe. Ze wil dus ook liever niet de auto in, maar ze moet. Net zoals de andere klasgenootjes. Na drie keer uitstappen om me een knuffel te geven rijdt de auto dan toch weg, op naar de verzamelplaats net over de grens bij een pompstation in Kaldenkerken. Ik kijk om me heen en zie dat alle andere auto’s allang weg zijn, op een auto na. Daar staat de juf bij met de beste vriendin van mijn dochter. Ze is met geen mogelijkheid de auto in te krijgen, heimwee. Ze wil niet mee op kamp, wat de juf ook zegt of doet. Ze weigert en staat zelfs op het punt om weg te lopen, dit tot wanhoop van haar moeder. Een moeder die dit overigens al aan zag komen en een huisje dicht bij het kampterrein geboekt heeft om in de buurt van haar dochter te zijn. Maar ook deze wetenschap overtuigd de meid niet om in te stappen. Het kamp is te ver van huis en dus wil ze niet mee. Na een uur vertrekt ook de auto van de juf zonder haar, mijn dochter zal dit niet fijn vinden…
06.05.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Het even voor achten als we de televisie aanzetten. We zijn bij mijn ouders en kijken naar de dodenherdenking op tv. Mijn kinderen zijn stil, begrijpen waar het voor dient en kijken geboeid naar de televisie. Ineens begint er een hond te piepen en we kijken verschrikt op, de stilte wordt doorbroken en snel probeert mijn oudste dochter de hond te kalmeren. De andere hond aan de andere zijde van de kamer kijkt heel raar, hij begrijpt er niets van dat alles stil is en stil naar de tv staart. De hond kijkt iedereen afzonderlijk aan en vraagt duidelijk om aandacht maar krijgt dit niet. Blijkbaar heeft de hond jeuk, want ineens begint het over de grond te schuren en het is maar goed dat de twee minuten stilte voorbij zijn want wij houden het niet meer, proestend van het lachen rollen we over de bank. De twee minuten stilte om de doden te herdenken duurden iets te lang voor de honden, want nu gaan ook de andere drie weer af… Maar wij hebben het volgehouden ondanks alle aandachttrekkerij van onze trouwe viervoeters.
10.04.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Nu ik ruim een maand niet meer met mijn meiden mee naar school hoef merk ik het verschil. Ik dacht niet zonder het contact met de andere ouders te kunnen maar niets blijkt minder waar. Als klassenouder heb je veel contact met andere ouders, je moet immers ook veel regelen voor de klas. En hoewel ik veel plezier beleef aan het regelen van dingen voor de klas merk ik nu dat ik het contact met de andere ouders eigenlijk helemaal niet mis. Ik dacht in een diep gat te vallen, maar dit blijkt dus niet het geval te zijn. Ik heb het drukker dan voorheen en ik heb leukere contacten. De mensen die ik spreek zijn niet boos op me, schelden me niet uit en hebben zelfs dezelfde interesses als mij. De enige die het missen dat ik niet meer elke dag op school kom zijn mijn kinderen zelf. Er is nog geen enkele ouder geweest die gevraagd heeft naar mij. Dus missen doen ze mij ook niet en eigenlijk ben ik wel blij. Ik hoef immers niet te luisteren naar scheldpartijen, ik hoef geen problemen voor de juffen op te lossen, maar kan gewoon lekker mijn eigen gang gaan. Eigenlijk waren het helemaal geen leuke contacten. Een enkeling daargelaten, maar zij weten wel wie dat zijn…
27.02.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Weet je waar ik een schurft hekel aan heb? Lama’s in het verkeer… Oftewel fietsende mannen die net voor je rijden even diep gorgelen en vervolgens een kwak naar rechts uitkotsen op straat. Dit is ongetwijfeld de meest ranzige eigenschap van fietsende mannen en ik kan me dan ook niet voorstellen dat deze mannen thuis een partner hebben die op hen zit te wachten. Ik wordt al onpasselijk als ik eraan moet denken om met zo iemand samen te zijn… Het lijkt zo stoer, maar is het absoluut niet. En is het nodig? Nee, een gezond mens hoeft niet te kotsen als een lama! Bovendien getuigd het zeer zeker niet van goede manieren en het maakt geen indruk op vrouwen. Waarom ze het dan doen is en blijft me werkelijk een raadsel…
26.02.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Ik weet het al geruime tijd, maar de buitenwereld niet… Ik ben een internetbehanger, iemand die het internet vol gooit met van alles en nog wat. Alles wat mij interesseert, bezighoud of leuk is voor anderen plaats ik op een van mijn vele websites. Ik heb nu meer dan 35 websites over uiteenlopende onderwerpen. Sommige druk bezocht en sommige nauwelijks. Maar dat maakt niets uit. Elke dag ben ik bezig om het internet vol te plakken met nieuwe dingen. Foto’s, artikelen, columns en links. Alles krijgt een eigen plekje op een van mijn websites. En zodra ik op publiceer druk verschijnt er automatisch een berichtje op twitter met daarin de link naar het nieuw toegevoegde item. Twitter stuurt dit vervolgens automatisch door naar facebook en hyves waarmee mijn vrienden ook meteen op de hoogte zijn. Al deze acties over de sociale media sites zorgt weer voor bezoek op de sites en dat is waar ik het voor doe. Mensen blij maken met nieuwe artikelen op mijn sites…
15.01.12 / alledag, Natuur / Author: Corina / Comments: (0)
Vanmorgen toen ik naar buiten keek kon ik mijn ogen niet geloven, zo zonnig. Wat een heerlijke dag! Maar van de andere kant ook een hele rare dag. Het is pas 15 januari en de zon schijnt zo fel dat het wel lente lijkt. De vogels in de tuin lijken dat ook te denken en fluiten al volop. Evenals die ene wilde roos die in de tuin in bloei staat. De winter lijkt zo ver weg en om eerlijk te zijn maal ik er ook niet om als hij helemaal weg blijft. Die kou en lange vorstperiode van vorige winter herinner ik me nog erg goed. De vele dagen die ik lopend naar school moest om de kinderen te halen of brengen. De talloze glijpartijen over gladde straten, want in Venlo strooien ze niet op de hoofdpaden voor langzaam verkeer. Ik ben dan ook blij dat het lente is en als ik naar mijn lijf luister merk ik dat de lentekriebels er ook al zijn. Het huis moet schoon en opgeruimd worden en dus ga ik maar eens aan de slag…
14.01.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Slechts een keer per jaar komt het voor dat mijn kinderen op zaterdag naar school moeten. De eerste zaterdag van het jaar na de kerstvakantie is standaard open dag op de school. Gelukkig mogen ze een half uur later komen en dat maakt een hoop goed. De kinderen hebben geen zin om naar school te gaan, maar wel in de lekkere gebakken dingen die ze vandaag geserveerd krijgen. Want tijdens de open dag gaat alles toch net een beetje anders dan normaal. En dus sta ik om negen uur op het schoolplein met mijn kinderen en een schaal donuts onder de arm. Deze schaal is niet bestemd voor de kinderen van de klas, maar voor de verkoop aan de ouders tijdens de pauze. De kinderen gaan de klas in en wij ouders worden de zaal ingejaagd. Ik neem plaats en al snel verschijnt het hoofd van de school om haar praatje te doen en niet veel later presenteert de eerste klas zich aan het publiek. Ze laten de tafeltjes zien en worden opgevolgd door klas twee die enkele liedjes zingen. Ook klas drie heeft haar best gedaan en we krijgen het herderspel te zien, maar nu vanuit het standpunt van het koppige ezeltje. Het is weer eens wat anders. Hierna is er pauze en in de hal staat klas zes klaar met al het gebak voor de verkoop en de zelfgemaakte spulletjes. Ze zijn heel enthousiast en verkopen gelukkig erg veel. De opbrengst is voor hun eindkamp en daar hebben ze nog wel wat geld voor nodig! Ik neem een kopje thee en een plak kruidencake. De kinderen spelen buiten op het plein, maar hebben eigenlijk alleen maar oog voor al die ouders die in de hal staan. Ze staan dan ook allemaal met hun neuzen tegen de ruitengeplakt. Na de pauze kwam de vierde klas. Zij zongen een hongaars liedje geleerd door hun nieuwe klasgenootje en haar ouders genoten er zichtbaar van. De vijfde klas maakte bijzonder veel indruk door de nieuwe juf die er net een week was en de euritmie oefeningen van klas zes zagen er geweldig uit. Hilarisch was het meedoen van de ouders tijdens de laatste oefening. Hierna mochten we nog een kijkje nemen in de klassen zelf en namen we de kinderen mee naar huis. Eindelijk weekend en school op zaterdag zit er op voor dit jaar!
