13.01.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Ik sta er normaal niet zo bij stil, maar vandaag moet ik wel. Het is vrijdag de dertiende en mijn jongste dochter wil het huis niet verlaten zonder haar geluksolifantje. Iedereen in haar klas gelooft dat ze iets mee naar school moeten nemen dat geluk brengt want ze gaan apenkooien met de gym. En daar kan vanalles mis gaan zo krijg ik te horen. Iemand kan zomaar van het wandrek vallen of struikelen. Maar ook de bus kan zomaar te laat komen, hen vergeten of ergens tegenaan rijden. Vandaar dat ze met zijn allen besloten hebben dat er allemaal geluksdingen mee naar school moeten. Ik vraag haar wat de anderen dan allemaal meenemen. Nou er komt dus een gelukssteen naar school, een armband, veel knuffels maar ook een beker. En waarschijnlijk nog een heleboel andere dingen… En wat vind de juf er dan van vraag ik haar? Nou gewoon, vrijdag de dertiende brengt ongeluk en dus mag het vandaag had de juf gezegd. “Nou wat heb jij een bijgelovige klas”, zeg ik. Wat is bijgeloof vraagt ze me?
12.01.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Twee keer per jaar is het zo ver, de grote poets op school. Alle ouders worden dan geacht te komen poetsen in de klas van hun kind. Vandaag was het zover en als klasseouder was het mijn taak om de andere ouders hierop te wijzen. Eerder deze week had ik ze dus al een mail gestuurd en vandaag was het afwachten of iedereen wel kwam. En zoals elke keer zijn er ook deze keer weer ouders die niet op kwamen dagen. Dit is niet leuk voor de ouders die wel elke keer komen en al helemaal niet fijn voor de kinderen die rekenen op een schoon klaslokaal. Even genoteerd wie er niet waren en vervolgens begonnen aan de schoonmaak. De juf kwam slechts even in de klas om te melden dat ze zo terugkwam om haar spullen op te ruimen. Dat mocht ook wel want overal liggen bergen met papier, verkleedkleren en knutselspullen. Eigenlijk is het een zooitje in de klas… Maar ook de kinderen hadden niet opgeruimd. De tafeltjes waren niet leeg, integendeel zelfs. Naast schriften en een leesboek bevatten de meeste tafeltjes bijenwas, propjes papier, briefjes maar ook boterhammen, klokhuizen en zelfs snoepgoed. Iedereen zette zijn/haar beste beentje voor en al snel rook het een stuk frisser in de klas. Wat we ook aanraakten, het zat vol met stof. Maar ook de vloer lag zo vreselijk vol met zand, vlokken stof en andere troep. Na ruim een uur boenen begonnen we aan het bureau van de juf en toen we bijna klaar waren kwam ze binnen om te melden dat we haar bureau en kast niet hoefden te doen. Helaas, het bureau was al klaar en ik maakte haar duidelijk dat bij een grote poets ook echt alles schoongemaakt moet worden, dus ook haar kast! Dit wilde ze niet maar na aandringen mochten we toch samen met haar aan de kast beginnen. Nou is dit een gewone boekenkast met een gordijn ervoor. We schoven het gordijn opzij en de inhoud van de kast kwam ons tegemoed. Geen wonder dat ze dit liever zelf wilde doen. Na slechts een half uur werk was de kast niet alleen schoon maar ook opgeruimd en kon de vloer eindelijk gedaan worden. Ruim een uur later dan de rest van de school was ook deze klas schoon en konden we voldaan naar huis gaan wetende dat onze kinderen niet alleen in een schone maar ook opgeruimde klas terechtkomen…
07.01.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Ze zijn er weer, de voetbalplaatjes van de C1000. En weet je, zelfs mijn dochters die nooit naar voetbal kijken verzamelen ze. Niet vanwege voetbal dus en ook niet omdat vriendinnetjes het ook doen. Nee, ze hebben een heel andere reden. Namelijk de kontjes van de mannen. Mijn tienermeiden hebben elk hun eigen collectie. Zo heeft de jongste het constant over haar platte mannen terwijl mijn oudste het over haar 3D mannen heeft. De C1000 heeft dan ook twee verschillende soorten plaatjes en de 3D plaatjes zijn het meest in trek vanwege de kontjes. Met het speciale brilletje bekijken ze deze dan ook aandachtig…
06.01.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Elk jaar is het weer hetzelfde. Tot wanneer mag je eigenlijk iemand gelukkig nieuwjaar wensen? Officieel mag dit niet meer na drie koningen en dat valt op 6 januari. Maar wat als je iemand pas na die datum ziet? Is het dan raar dat je zo iemand nog een gelukkig nieuwjaar wenst? Als je iemand met de beste bedoelingen een gelukkig nieuwjaar wenst kan hier eigenlijk niets mis mee zijn en zou een datum er eigenlijk niet toe moeten doen. Maar wil je problemen en discussies voorkomen dan kun je iemand misschien beter gewoon de beste wensen doen. Hierbij maakt het namelijk niet uit wanneer je het zegt en eigenlijk is het wel zo aardig als je iemand altijd het beste wenst. Want is het niet zo dat je dat zelf ook eigenlijk wilt?
01.01.12 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Zojuist is het tot rust gekomen in huis. Iedereen is eindelijk naar bed gegaan en ik drink nog even mijn glas wijn leeg. Het is tijd om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen en vanaf mijn laptop begin ik aan het versturen van de wensen. Zo ook voor de lezers van deze blog, dames en heren, ik wens jullie een gelukkig nieuwjaar…
De jaarwisseling was bijzonder stil en eigenlijk vreselijk saai. Normaal gesproken loopt de hele buurt buiten rond maar nu steekt er zelfs niemand vuurwerk af. Zo stil hebben we het nog nooit gezien, zelfs niet die ene keer toen we het feest bij mijn ouders op het platte land vierden…
De kinderen hadden zich er veel van voorgesteld maar dat viel dus tegen en een beetje teleurgesteld gingen ze dan ook naar bed. We hebben wel een gezellige avond gehad, maar zij hadden eigenlijk een hoop siervuurwerk willen zien. Waarom het dit jaar zo weinig is, geen idee…
21.11.11 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Elke dag als ik over de spoorbrug naar huis fiets zie ik ze, de daklozen van onze stad, die ergens tussen de opvang aan de Blerickse zijde van de Maas en de binnenstad rondhangen. Mensen die je snel over het oog ziet als je er niet op let, maar die er wel zijn. En sinds mijn dagen als krantenbezorger begroeten dezelfde daklozen me altijd, soms kregen ze een extra krant van me en soms maakte ik ook gewoon een praatje met ze. Nu jaren later is dit nog steeds het geval, maar vanmorgen waren ze wel heel erg vrolijk. Iedereen die ze tegenkwamen op de brug kon rekenen op een begroeting met een glimlach op hun gezicht. Maar niet iedereen reageert, er zijn zelfs mensen die hen compleet negeren. Ook ik krijg een vrolijke goedemorgen wens over me heen en begroet deze daklozen met dezelfde jovialiteit. Opeens roept er een dakloze naar me of ik nog steeds in de …straat woon. Natuurlijk antwoord ik, maar vind het wel heel erg knap dat deze oplettende dakloze me ten eerste herkende en ten tweede precies weet waar ik woon. Jaren nadat ik hem voor het laatst in onze straat gezien heb…
18.11.11 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Het is vrijdagavond en zoals elke vrijdag mogen de meiden lang opblijven. Net zolang totdat ik naar bed ga… Maar deze vrijdag zit ik met een probleem, al de hele week zetten de kinderen de schoen en elke avond voordat ik ga slapen moet ik deze natuurlijk vullen. Zo ook vanavond, maar hoe doe je dat terwijl je geacht wordt tegelijkertijd met ze naar bed te gaan? Nou blijft mijn partner op vrijdagavond wel vaker langer op en met wat gebaren, de kinderen mogen immers niets meekrijgen, lukt het me hem duidelijk te maken dat hij de schoentjes moet vullen. Ik ga dan ook naar bed…
De volgende ochtend sta ik op in de veronderstelling dat er iets in de schoentjes van de kinderen zit. Ik loop dan ook achteloos de kamer in en zie de jongste met een lang gezicht op de bank zitten. Er zit niets in mijn schoen, dat heb ik nog nooit gehad. Waarom? Ik heb toch goed mijn best gedaan op het proefexamen van gisteren? Ik ben toch niet stout geweest? Ze begrijpt er niets van…
Kwaad loop ik de keuken in en besluit om snel twee zakken met pepernoten voor de achterdeur te zetten. In de hoop dat ze het later die ochtend ziet op weg naar buiten. Ik loop de trap op en maak de oudste en mijn man wakker. Ik vraag hem of hij niets vergeten is, hij heeft geen idee waar ik het over heb…
De oudste ziet vervolgens ook dat er niets in haar schoen is en kijkt me kwaad aan, ze gelooft sinds een jaar niet meer maar speelt het spel gewoon mee en begrijpt er niets van. Op het toilet vraagt ze me waarom er niets in de schoenen zit en ik vertel haar dat ze naar haar vader moet om verhaal te halen. Ze is boos en laat het merken ook.
We moeten weg en de kinderen lopen voorop naar buiten. Ik hoor geen reactie terwijl ik de pepernoten toch echt in het zicht had liggen, vreemd… Mijn man staat bij de buitendeur te wachten om hem af te sluiten en gebaar hem waar de pepernoten zijn. Zijn reactie: “Oh ik dacht dat je ze vergeten was op te ruimen”…
Kwaad, nog kwader dan enkele uren tevoren ren ik weer naar binnen om de pepernoten uit de kast te halen en ze weer bij de achterdeur neer te leggen zodat de kinderen ze bij terugkomst zullen vinden. Nu weet ik zeker dat er niemand is die het kan verpesten…
Want de sint vergeet niets, hij kan hoogstens een beetje dom zijn…
17.11.11 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Ik zit te wachten in het halletje totdat de jongste klaar is met haar proefexamen muziektheorie wanneer er een stel kinderen uit groep acht bij me komen staan. Ze hadden de afgelopen week een proef cito toets gemaakt en vandaag de nogal tegenvallende uitslag gekregen. Blijkbaar was het zo erg tegen gevallen dat ze zich enorm zorgen maakten over de school waar ze volgend schooljaar heen moeten…
Een meisje stond bijna te huilen, zo weinig goede antwoorden had ze gegeven. Ze gaf ook toe dat ze enorm gestrest raakte van de proef cito omdat ze hem zo goed mogelijk wilde maken. De vraag is eigenlijk waarom die stress? Waarom worden kinderen van deze leeftijd blootgesteld aan zoveel stress? Het is nergens goed voor. Alsof een school waar zo’n kind al ruim 8 jaar naar toe gaat geen goed beeld kan vormen van de mogelijkheden van het kind.
Daarnaast is de cito toets slechts bedoelt als ondersteuning van de keuze van de leraar en daarom eigenlijk helemaal niet interessant tenzij het resultaat enorm afwijkt van wat de leraar aangeeft. En dan alleen aan de negatieve kant, wat wil zeggen als een kind werkelijk alles fout doet tijdens de toets. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet voor te komen tenzij de leerling zich enorm strest voor de toets. Iets wat makkelijk te voorkomen is bij goede voorlichting over het hoe en waarom van deze toets…
Nadat ik dit uit probeerde te leggen aan het betreffende meisje verscheen er een lach op haar gezicht. Dus als de leraar zegt dat ik naar de havo kan dan mag dat? Natuurlijk zeg ik en opgelucht loopt ze het leslokaal voor haar proefexamen muziektheorie binnen. Iets waarom ze zich geen zorgen maakt, het heeft immers geen gevolgen voor haar muzieklessen of ze dit nu wel of niet haalt!
11.11.11 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Het is de elfde van de elfde, voor veel mensen in Venlo betekent dat dat het Carnaval begint, maar niet voor ons. De kinderen hebben gisteren op school hun suikerbiet uitgehold en nu moeten we extra vroeg op om op tijd te komen. De oudste zit namelijk in de zesde klas en mag dit jaar verteller zijn in het Sint Maartensdorp op school. Het dorp is nog niet helemaal af en dus komt de hele klas vandaag een kwartier eerder op school. Een kwartier eerder dan normaal zitten we op onze fietsen, maar we zijn niet een kwartier maar zelfs een half uur eerder op school. Onderweg behoorlijk wat verklede mensen gezien die op weg naar de kroeg alvast de nodige pilsjes achterover geslagen hebben. De kinderen vinden het raar, de elfde is toch Sint Maarten en niet Carnaval. Bovendien is het Carnaval onderdeel van de Paascyclus en dus kan het nu niet plaatsvinden. Tja, maak ze dan maar eens duidelijk dat de commercie er anders over denkt… Al snel arriveren ook de andere zesde klassers en komen ze me halen om als eerste het dorp te bezoeken. Het ziet er gezellig uit, maar enorm krap en dus vraag ik me af waar die 33 kinderen moeten zitten die onderdeel uit maken van het dorp en waar ze al die bezoekers gaan laten. Het gaat passen verzekeren ze me terwijl ze zich gaan verkleden als inwoners van het dorp. Hmm misschien heeft het toch wel iets weg van Carnaval, kinderen die zich een rol aanmeten in het Sint Maartensdorp. De geur van oliebollen komt ons al tegemoet en dat schudt me weer wakker, het is Sint Maarten en daar horen suikerbieten en oliebollen bij. Ik wens de kinderen veel plezier en ga er vandoor…
10.11.11 / alledag / Author: Corina / Comments: (0)
Ramon is gewent dat we elke ochtend zodra het buiten licht wordt we de deken van zijn kooi afhalen. Hij fluit dan zijn goedemorgen riedeltje en ik sta dan even tegen hem te praten. Aandachtig luistert hij en buigt zelfs zijn kopje in mijn richting. Zo ook deze morgen, totdat mijn dochter de deken van de kooi van Joris en Michael haalt. Ramon draait zich meteen om en begint aan zijn hok te rammelen. Grijpt twee spijltjes tegelijk vast en laat ze los zodat er een irritant plong geluid ontstaat. Op deze manier probeert hij aandacht te trekken van de andere dwergpapegaaien, maar het doet hen niets. Als na enkele minuten nog geen reactie zijn kant op komt besluit Ramon heel hard te schreeuwen om aandacht. Dit is een hoog schel geluid en al snel sta ik voor Ramon om te vragen of hij ermee op wil houden. Niets lijkt echter minder waar. Nu besluit hij het plongen af te wisselen met schreeuwen en dus worden we al snel gek van de takkenherrie. Ramon is echter niet van plan om op te geven en de jonge vogels trekken zich er niets van aan. Ik ben blij dat ik even een uurtje de deur uit mag…
